ترانه پوش

هر بار می بینم ترا

فهیمه عباسی — Tue, 10 Apr 2012 17:07:32 GMT

هربار می بینم ترا، یک مشت عطر یاسمن

قد میکشد از چشم تو، بر پیچک ِ احساس من

هربار می بینم ترا صد جان بنامم میشود

جز تو نمی بینم دگر در هیچ جای انجمن

یوسف نشانم می کند شور ِ زلیخا گونه ات

بینای برنا میشود عیسی از عطر پیرهن

چشمت شبیه آفتاب گرم گندمزارهاست

طرز نگاهت طعم سیب سبز دریای چمن

هر بار می بینی مرا، یک آن مرورم می کنی

رد میشوی و میروی ، بی هیچ حرفی و سخن

...

هر بار می بینم ترا، هر بار می بینم ترا

قد می کشد از چشم تو بر پیچک جانم ، سمن

نه می میرم

فهیمه عباسی — Mon, 14 Nov 2011 04:29:11 GMT

نمی آیی، نمی میرم ولی ای کاش می مُردم

تمام ِ خاطراتت را به خاک ِ گور می بردم

نمی خواهی، نمی آیی، دگر اینجا نمی مانم

برای هیچکس دیگر، نه می خندم نه می خوانم

نمی دانی، نمی پرسی چرا اینقدر دلتنگم

چرا با اینهمه شعر و ترانه، حرف ِ بی رنگم

نمی بینی، نمی بینی؟ که هیچم بی نگاه ِ تو

زلیخا پیشه ای هستم که افتادم به چاه ِ تو

نه می خندم، نه می خوانم، که از من دور شد جانم

بدون ِ چشم های تو، نه می میرم، نه می مانم

باهام بمون

فهیمه عباسی — Thu, 06 Oct 2011 08:26:02 GMT

می تونم توی خیالم تو رو دوس داشته باشم

مث رویای محالم تو رو دوس داشته باشم

تو می تونی از جهان ِ من گریزون بمونی

ولی من توُ حس و حالم تو رو دوس داشته باشم

شده حتی توُ خیال باهام بمون

تو که خوبی عین رنگِ آسمون

می تونی پشت ِ نگاه ِ کوچه تنهام بذاری

می تونی مثل قدیم بری منو جام بذاری

می تونم نگاهت و غرق ستایش بکنم

می تونی ماتم و لابلای غمهای بذاری

ولی توُ خواب و خیال باهام بمون

نازنینم! اشک سبز ِ آسمون!

داغ چشمات

فهیمه عباسی — Sun, 04 Sep 2011 05:16:06 GMT

بدون تو، تنها نشستم شب و

روزا، داغ چشمات و تب می کنم

یه گوشه، کنار ِ غم ِ بیکسی

شب و روزم و بی تو شب می کنم

دیگه هیچکس اشک و رو گونه هام

نمی بینه، از بسکه بارونی ام

تو گنجی و من، بوف ِ کور ِ سیاه

که عمری گرفتار ویرونی ام

دلم کوهه، اما پر از ماتمه

نفس داره بی تو خفه م می کنه

نمی دونی اندوه ِ دوری ِ تو

چه جوری قد ِ کوه و خم می کنه

کفن حلقه می پیچه دور ِ تنم

که بی تو، نبودن رو باور کنم

سر ِ نعش ِ عمری که بی حاصله

گُلای خیالی رو پرپر کنم

جاده/ دلم شکست

فهیمه عباسی — Sun, 10 Jul 2011 05:12:13 GMT

جاده

جاده از من، تو رو ، بی رحم گرفت

ساز شد همهمه ی فاصله ها

پشت سر از تب و تنهایی پُر

روبرو، عکس و ورق باطله ها

جاده تا آخر ِ دنیا گم بود

تو میون ِ تب و تابی گم تر

پیچ می خوردی و با سرگیجه

دورتر می شدی و مردم تر

انتظار از در و دیوار ِ دلم

رفت بالاتر از اندوه ، ببین !

هق هق ِ "بی تو نبودن" هر شب

می چکه از لبه ی کوه ، زمین

جاده شد آخر راه من و تو

تو شدی همنفس خاطره ها

تو پر از بال پریدن اما

من اسیر قفس خاطره ها

- - - - - - - - - - -

دلم شکست

دلم شکست، سراغم نیا که دلگیرم

که با ندیدن و با دیدن تو می میرم

دلم شکست همون لحظه ای که با سردی

منو به هق هق اندوه، مبتلا کردی

غروب ِ ساحل و تا صبح راه می رفتم

به عشق ِ روی تو تا عرش ِ ماه می رفتم

نفس نفس تو رو تو سینه حبس می کردم

برای روزِ مبادای قلب ِ پردردم

برو برای همیشه که سخت، بی مهری

دلیل ِ بد شدن ِ هر ترانه و شعری

نرو پرنده ی من /// سبد خالی

فهیمه عباسی — Sat, 02 Jul 2011 05:14:37 GMT

نرو پرنده من

میری، از اینهمه ی من سکوت می مونه

از عقده های دچارم ، کسی چه میدونه

پرنده رد نگاش، خش خش ِ تو پاییزه

پرنده توی قفس، غصه غصه می ریزه

پرنده یعنی دل من، که بی تو دلگیره

جدایی از تو براش، پاره های زنجیره

نداره حال و هوایی پرنده تنهایی

نداره فرق گلوله با ر ِنگ ِ لالایی

دلم از عالم و آدم، از عشق بیزاره

هوای دور و برم، میله های دیواره

کجا ترانه ترانه تو رو نفس بکشم؟

چرا صدای تو رو حبس تو قفس بکشم؟

می خوام تو باشی و من باشم و بهانه ی تو

ترانه باشه و لبخندِ عاشقانه ی تو

***

سبد خالی

سبد خالی ِ دستایی که هیشکی نخرید

دلی که عاشق نشد، قهر نکرد و نبُرید

چشایی که بیخودی سرش تو لاکِ غصه بود

عشق رو بلد نبود، عاشقیا رو نمی دید

حرفِ بی بال و پرِ مرده تو کام ِ بی زبون

قفسی که میخ به دیوار بود و اصلا نپرید

گل ِ کاغذی تو باغچه ای که رنگ و رو نداشت

جرعه ای از لبِ داغِ ظرف آفتاب نچشید

تیرِ یخ بسته، دل ِ کوه و نشون گرفته بود

روی ِ بوم ِ سینه ها هیشکی یه خورشید نکشید

بارون ِ تگرگ یک شب زد و اضطراب آورد

پر و بال ِ نفس و چشم و دل ِ عشق رو چید

نیست /// غصه نخور

فهیمه عباسی — Sat, 25 Jun 2011 08:58:25 GMT

نیست

چشام خیره، توی چشایی که نیست

می رقصم، به ساز صدایی که نیست

می چینم تبسم تبسم تو رو -

-لبِ تاقچه ی آشنایی که نیست

میارم یه روزی تو رو دزدکی

کنارم، از اون ناکجایی که نیست

حواسم نشه پرت از سمت تو

مبادا به سمت خدایی که نیست

*****

غصه نخور

ترش نکن اخم چرا ؟

چشات پر از شیطونیه

من که میدونم این روزا

توی نگات مهمونیه

غصه نخور اشک نریز

خودم بلاگردونتم

گریه نکن گره گره –

– بسته به تارِ جونتم

یه گوشه هی نشین بسه

بیا قدم بزن شب و

به لحظه هایِ داغ ِ تب

بپاش عطر ِ رطب و

چتر و نچسبون به خودت

چک چک و لب بزن ، بخون

غریبه زندگی نکن

دنیا رو از خودت بدون !

دارم میرم/ سیب سرخ طلایی

فهیمه عباسی — Wed, 15 Jun 2011 10:11:12 GMT

دارم میرم

میرم برای همیشه، خدا کنه که بتونم

بذارمت تو رو اینجا، یه جایی بی تو بمونم

میرم که از تو رها شم، که با تو دیگه نباشم

میرم رو زخم ِ عمیقِ بهونه، گریه بپاشم

تا هر کجا برسونه تن نحیفم و جاده

میرم که دیگه نمونه نشونی از من ِ ساده

خدا بمونه الهی همیشه پشت و پناهت

تمام ِ بود و نبودم فدای صورتِ ماهت

****

سیب سرخ طلایی

میخوام قصه خوب خواب تو باشم

سرت، سیب سرخ طلایی بپاشم

می خوام دستِ دلتنگیام و بگیری

از اینجا به هفت آسمون، جابجا شم

می خوام سایه سایه، کنارم بمونی

بشینی پیشم، پا به پای تو پا شم

کمک کن رها شم تو ایوونِ سازت

پریدن پریدن، پُر از انتها شم

نمی خوام دیگه هیچی از کلِ دنیا

به مستیِ چشمات اگه مبتلا شم

بی فاصله /// روز از نو

فهیمه عباسی — Sat, 11 Jun 2011 09:16:03 GMT

بی فاصله

من و تو فاصله مون از زمینه تا خورشید

چی شد که پرتو خورشید سمت من تابید؟

تو محو ماه نشستی کنار ِ چشمه ی کوه

دلم یواشکی اومد طلوعت و دزدید

حالا تو موندی و دوری ِ ماه، اما من

خودم به چشم ِ خودم دیدم عشق می خندید

من و تو فاصله مون تا یکی شدن، هیچه

خدای عشق، وفای تو رو به من بخشید

*****

روز از نو

دوباره روز از نو، روزی از نو

دوباره شعر می خونم من از تو

تو که نفس ِ ترانه، از نگاته

خدای شعر، آبی ِ چشاته

میخوام چشمات و از شعرت بخونم

یه امشب تو شب ِ شعرت بمونم

بگیرم توی دستم آفتاب و

بخونم شعلگی های کتاب و

دلم میرقصه رو انگشتِ سازت

سرم افتاده روی جانمازت

اذانه یا الفبای سه تاره؟

به گوش ِ هر دو عالم، شاهکاره

بازم تو، شعر از تو، جاز از تو

دم ِ عیسایی و اعجاز، از تو

مادر

فهیمه عباسی — Wed, 25 May 2011 09:47:07 GMT

به بهانه ی روز مادر

با جانماز و چادر ِ گلدار و عطر ِ یاس

آبی ترین ترنمِ نورانی ام شدی

در لحظه هایِ سرکشِ هذیان و سوز و تب

مریم ترین طراوتِ بارانی ام شدی

***

باید نشاند بوسه به دستانِ گرم تو

سودای سرورانه و چترِ سرم تویی

می گویم از صفای تو صد مثنوی – غزل

حالا که بهترین اثر ِ دفترم تویی

***

من تا ابد به لطف ِ نگاه ِ تو دلخوشم

مادر ! مباد بی تو در این قصه ، سر شدن

همسایه ام بمان شبِ طوفان ِ حادثه

ای کاش سایه سایه ، تو را همسفر شدن

***

با اینکه سالهاست که کودک نخواندی ام

لالایی ِ تو، حال مرا خوب می کند

تصویر خاطراتِ مرا، لای لای ِ تو

ماناترین ترانه ی محبوب می کند

***

مادر! من از تو تا تب ِ توحید ، پر زدم

حتی به آنطرفتر ِ مهتاب سر زدم

با عطر ِ دستهای دعاخیزِ آبی ات

سمت ِ سرای دوست، شبی را کپر زدم

***

تنها، بهشت لایق ِ روح ِ لطیف توست

خاکم به سر، که هیچ ندارم برای تو

طفلی حقیر بودم و بالنده از توام

من از تو جان گرفتم و جانم فدای تو