ته مانده های مغزِ دلم، تلخ ِ قهوه ای ست

چوبی تر از تراشه ی ترس ِ نبودِ تو

خاکستری ترین تن ِ خود را نشانده ام

کنج حیات ِ خلوتِ چشم ِ کبود ِ تو

مثل کسی که هیچ نبوده ست و هیچ نیست

درگیرِ روزمرگی ِ فصلِ بودنم

نعشی به دوش ِ زندگی ِ بی فراز و شیب-

میراترین جنازه ی این نسل ِ بودنم

از من به یادگار برایت نمانده جز-

نجوای عاشقانه ای از بیکرانِ دور

از تو به یادگار برایم نمانده جز-

مشتی نگاه ِ سوخته در آتش ِ غرور

شعرم دخیل بسته ی ناز ِ نگاه ِ توست

جاری شد اشک شعر، برایش دلی بسوز !

از بی تو، خون جگر شد و بی وزن و قافیه

بر تکه ی پاره ی جگرش، وصله ای بدوز !