دستی به یاد خاطره هامان تکان بده!            این آخری، صفای خودت را نشان بده

دیرت نمی شود، به شتاب از پی ام نرو          قدری به چشم های پُرآبم امان بده

خورشیده مرده، من پُرِ احساس شرجی ام       امشب به ابری ِ دل من، آسمان بده

می خواهم از تکیده ی غربت جدا شوم         گنجشک نازِ کوچ مرا، آشیان بده

از چوب خطِ زندگی ام هرچه مانده است       سهم مرا، بغل بغل اشک خزان بده

در آخرین برگریز

    پیش خاکستری نگاهت جا گذاشتم

                                 دلم را

طفلی چه بیصدا شکست

من اما مانده ام

-         زیر رگبار "افسوس" و "چه کنم"

و روبرویم، هزار بغض گزنده

               که داغ نبودت را جاری می شوند

بر بی نظیرِ رنگ نگاهت

       شورº بوسه ای خیس

                آخرین فریاد گلوی شکسته ام است

و هنوز هم، شیرین ترین آرزویم

           ماندگار حضورت

و محال این خیال، پُرم می کند از: -

- ترانه های قشنگی که در مدار تواند            هزار شعر نگفته که بیقرار تواند

صدای درهم گیتار و تار و هق هق دل          و کل مرثیه هایی که داغدار تواند

و بی تو بودن و یعنی که بی تو جان دادن      که هر دو صورتشان باز یادگار تواند

تو بهترین غزل دفتر منی وقتی                   تمام قافیه هایم به اختیار تواند

تو اما، به تباهی ام راضی نشو

دلم میسوزد که گلی به گیسوان تو نزده، بروم

گریه ام را درنیاور

شاید، گل های دامنت را بهانه کردم و کنارت نشستم

        چه عیب دارد مگر؟

زنجیر التماس به گردن، به تو می آویزم

هر چه بادا باد

تب تندِ ماندگارم! زده ام به سیم آخر              نگران و بیقرارم، زده ام به سیم آخر

عجب آدمی تو هستی، تو نباش مثل مردم       و نگو که خنده دارم، زده ام به سیم آخر

اگر انتظار داری نفسی به خویش باشی            بخدا نمی گذارم، زده ام به سیم آخر

و باز هم، خورشید گم می شود

                 در بی تو

دلم، پاره پاره ، رها

                 از بی تو

همه ی من گسسته ی بغضی به اشک نشسته

       لرزان از داغ

      و مُرده، بر تابوت اشتیاق

و نفس می کشم هوای بودنت را از همه ی با تو نبودن ها

                      وقتی از سوخته ی دلم نمی سوزی و عاشقم نمی شوی

امشب:

کنار خالیِ دستان پرنجابت تو                       دلم نوشت به یادت، دوصد غزلگریه

و غمگنانه نگاهم به آسمان می گفت:             ببار از اول شب تا ابد، غزلگریه

که امتداد نبودت حلول غربت من                  تو هم نگو غم دوری برایت آسان است

اتاق یخزده امشب چه تلخ می گرید                نگاه پنجره ام را، چه اشکباران است

تو رفته ای، تب بارانی ات نرفت اما                ترانه ی شب بارانی ات نرفت اما

از آسمان خیال محله ی دل من                   هوای مرکب بارانی ات نرفت اما

ولی بدون تو، دل، بی نصیب می میرد            به حسرت لبِ شیرین سیب می میرد

و عاشقانه به یاد ترانه ی مریم                     نگاه منتظرم بر صلیب می میرد...

بهاری باشید!!!!