چشم هايت

  شرقي ترين سبزينه ي گياهي ست

      كه در حاشيه ي طلايي ِ خورشيد

           رقص ِ شعر ، مي نوازد

حيف كه من مرده ام

   در خاكستر ِ يك غروب

      و خاك شده ام

          زير ِ خروارها نگاه ِ سياه

زنده ديگر نمي شود اين دل

راه ِ چاره ، ندارد اين مشكل

جاي سبز ِ نگاه ِ تو خالي ست

پاي بي تو ، نمي رود منزل

تو كه در يا نشسته در چشمت

جسدي گم شده ست در ساحل

به خداي دو چشم ِ تو سوگند

زنده ديگر نمي شود اين دل

و خيابان

   تنها بيراهه اي ست

      كه به اعتبار ِ قدم هاي تو رفته ام

با چشم هاي روشنت پلك زده ام

     و به شاخه ي رهاي دستانت ، آويزان

و تو هرگز نيامدي و من مردم

    در خاكستري ترين غروب ِ بي ستاره

        پوسيده و چروكيده از

        هرآنچه سرگردانی

            در هواي ِ بي تو

من و تو مثل باد و خاكستر

مثل باران ِ نم نم و تندر

همه جا با هميم و دور از هم

مثل ِ كشتي ِ مانده در بندر

تو كه هستي ترين تمنايي

من بدون ِ تو ، باز مي ميرم

دو هزار سال و اندي پيش

در دعاي نماز ، مي ميرم

جز نگاه ِ دو چشم ِ تو اين بار

همه را قتل عام  خواهم كرد

مثل آقا محمد قاجار

معرفت را تمام خواهم كرد

چشم هايت ، چه سبز زيبايی ست

سبز ِ خاكستری ِ گيرايی ست

لب ِ دريا ، نگاهت آبی بود

رنگ ِ چشمت ، عجب معمايی ست

دل و دينم تويی و چشمانت

بانی ِ مذهب ِ اهورايی ست

هيچكس،‌غير ِ من نمی داند

چه پريروی ِ پرتمنايی ست-

-آنكه در چشم های ِ تو خفته

و نگاهش ، كمند ِ رسوايی ست

ديشب از دلبری ِ تو گفتم

با خزانی كه اوج ِ شيدايی ست

تا تو را ديد گفت با حسرت:

"چشم هايش ،‌چه سبز زيبايی ست"